Tozeur
Magiczne miasto o oryginalnej, beżowo-rdzawej architekturze, z charakterystycznymi geometrycznymi wzorami z cegieł na fasadach. Podobne wzory są widoczne również na miejscowych berberyjskich kilimach. Cegły nadal są wytwarzane ręcznie i wypalane w piecach za pomocą liści palmowych. Warto skorzystać z przejażdżki dorożką do pobliskiej oazy, gdzie na powierzchni 1000 ha rośnie około pół miliona palm daktylowych. Nawadnia ją 200 kanałów według systemu stworzonego przez arabskiego matematyka w XIII w. Ciekawostką Tozeur jest Muzeum Dar Cheraiet przedstawiające sceny z życia bejów. Dzieci będą zafascynowane baśniowymi wnętrzami „Z Tysiąca i Jednej Nocy” i Dar Zammam odtwarzającym historię Tunezji od prahistorii (dinozaurów!) do czasów współczesnych (w konwencji światło-dźwięk).
Gafsa
Ważne miejsce osadnictwa już od X-VIII tysiąclecia p.n.e. Położona na górskiej przełęczy, na szlaku karawan wiozących zboże z północy i daktyle z południa, była znaczącym ośrodkiem Numidii, potem rzymskim i bizantyjskim. Podobno jeszcze w XII w. mieszkańcy posługiwali się miejscowym dialektem romańskim i część z nich wyznawała chrześcijaństwo. Z epoki rzymskiej zachowały się dwa baseny zasilane wodą ze źródeł termalnych (310C). Pozostałe budowle rzymskie posłużyły jako budulec przy budowie kasby i Wielkiego Meczetu. Gafsa słynie z pysznych daktyli, pistacji, koszyków i mat wyplatanych z liści palm, a także dywanów o żywych kolorach.
Metlaoui
Stolica fosfatów. Stacja początkowa „Czerwonej Jaszczurki” („Lézard Rouge”), zabytkowego pociągu beja Tunisu z XIX-wiecznym wystrojem. Podróż malowniczym wąwozem Selja trwa półtorej godziny, a potężne skały i przesmyki przypominają amerykański Dziki Zachód. Tutejsza linia kolejowa została zbudowana przez Francuzów w 1904 r. do przewożenia fosfatów.
Nefta
Drugie centrum religijne (po Kairouanie), związane z sufizmem. Istnieje tu około 24 meczetów i 100 marabutów (grobowców świętych), malutkich budynków pokrytych białą kopułą. Malownicza oaza ulokowana jest w głębokim obniżeniu w kształcie koszyka, gęsto porośniętym palmami daktylowymi. Pod drzewami ukryte są liczne źródła (niegdyś podobno 152), które tworzą sadzawki chętnie wykorzystywane przez dzieci. Właśnie w Nefcie rosną najsmaczniejsze daktyle Deglet En Nour (Palce Światła). Podobno pestki daktyli przywiózł z Toggourt (w Algierii) jeden z muzułmańskich świętych, Sidi Bou Ali.
Kebili
Malownicza oaza nawadniana źródłem Ras Al Ain, którego wody biegną prosto do dwóch cystern z czasów rzymskich. Niegdyś baza postojowa karawan i wielkie targowisko czarnych niewolników, głównie z Sudanu. Aż do ubiegłego wieku w okolicy żyły stada strusi, wytępione dla tłuszczu uważanego za cudowne lekarstwo na różne choroby.
Douz
Najbardziej „saharyjska” z oaz Południa, nazywana „Bramą Sahary”. To tu zaczynają się wydmy drobnego piasku, stąd wyruszają karawany wielbłądów i konwoje jeepów w głąb pustyni. Tu odbywa się słynny Festiwal Sahary (w listopadzie lub grudniu) prezentujący zwyczaje, tańce i muzykę Południa, wyścig wielbłądów i popisy jeźdźców konnych.
Oazy górskie
Przy granicy z Algierią, u podnóża potężnego łańcucha gór Atlas, leżą niezwykle malownicze oazy Chebika, Tamerza i Mides. Już Rzymianie doceniali ogromne zalety strategiczne tych miejsc, zakładając tu swoje obozy wojskowe. Wodospady Tamerzy, potężny wąwóz Mides, źródełka i szlaki górskie Chebiki z pewnością należą do najpiękniejszych widoków w Tunezji. Niezwykłość tych miejsc, ich wyjątkową kolorystykę i niepowtarzalną atmosferę potęgują jeszcze ruiny dawnych wiosek, opuszczonych po wielkiej powodzi w 1969 r.
Chott El Jerid
Słone jeziora są ciekawostką przyrodniczą na pograniczu pustyni skalnej i piaszczystej. Ciągną się na długości 350 km. Trzy z nich znajdują się w Tunezji, jedno w Algierii. Po deszczu napełniają się wodą, która potem w słońcu bardzo szybko paruje, nadając jeziorom wygląd bezkresnej równiny ze spękaną ziemią pokrytą białym nalotem. Szot El Jerid jest największym słonym jeziorem w Tunezji i Afryce Północnej. W maksymalnej długości osiąga 250 km, a minimalnej szerokości 20 km. Podróż przez jezioro (asfaltową drogą) jest niezapomnianym przeżyciem. W przydrożnych kanałach napełnionych wodą kryształki soli mienią się najróżniejszymi kolorami w zależności od stopnia oksydacji potasu, a rozdrgane upalne powietrze często wywołuje fatamorganę.